Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Paryż był dla młodego Czesława Miłosza miejscem pierwszych zagranicznych przygód, dojrzewania emocjonalnego jak i rozwoju intelektualnego. Dla dorosłego Miłosza stał się azylem i polem walki o wszelkie wyznawane przez niego wartości.

Pierwszy pobyt Czesława Miłosza w Paryżu miał miejsce w lecie 1931 roku. Pełną przygód podróż przez Europę przedsięwziął Miłosz z przyjaciółmi z Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich (przy Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie). Paryż dla dziewiętnastoletniego Miłosza był pierwszą konfrontacją z Zachodem.

Kolejną podróż do Paryża, przełomową w wymiarze osobistym ze względu na spotkanie ze stryjem – Oskarem Miłoszem, ekscentrycznym i wybitnym poetą oraz myślicielem, który stanie się  autorytetem młodego kuzyna [link: Noblowskie przemówienie], odbywa Miłosz dzięki stypendium Funduszu Kultury Narodowej, w 1934. Ten roczny pobyt był czasem formacyjnym – edukacyjnie (Bibliotheque Sainte-Genevie, teatry, koncerty), ideowo (pogłębia się społeczna wrażliwość Miłosza, jego intelektualne pasje oraz  osobliwe wyczucie totalitaryzmu) oraz towarzysko (znajomość elity literackiej, kontakt z europejskimi pisarzami podczas Kongresu Pisarzy w Obronie Kultury, 1931). W tym okresie – jak pisze Andrzej Franaszek w monografii Miłosza: „odchodzi w przeszłość nieśmiały młodzik i rodzi się poeta świadomy swoich celów i hierarchii wartości”. Dzięki temu trzecie spotkanie Miłosza z Paryżem (1951 – 1960) - dramatyczne pod względem politycznym (Miłosz zrywa z Polską, prosi o azyl polityczny) i osobistym (oddzielenie od rodziny, nagonka w kraju, wrogość środowisk polonijnych) - staje się zwycięską próbą wewnętrznych sił człowieka i artysty. Pomocna w tym była opieka Jerzego Giedroycia i współpraca z  redagowaną przez niego „Kulturą”, [link: Kultura] wsparcie środowiska Maisons Laffitte, a także poparcie wybitnych intelektualistów europejskich (m.in. Hannah Arendt, Karl Jaspers, Albert Camus, Nicola Chiaromonte, Ignazio Silone). Mimo rozpaczliwej sytuacji (poeta nie dostaje wizy do Ameryki, gdzie przebywa jego żona z dwoma synkami; ta sytuacja rozwiązuje się dopiero w 1953 roku, kiedy Janina z Antonim i Piotrem przyjeżdża do Paryża), twórczość Miłosza powiększa się w tym czasie o tak znaczące książki jak Zniewolony umysł (1953), Zdobycie władzy (1953), Dolina Issy (1955), Rodzinna Europa (1959) oraz tom poetycki Światło dzienne (1953) a także Traktat poetycki (1957).

Poprawiony (wtorek, 27 grudnia 2011 10:18)

 

Dodaj komentarz

Kod antysapmowy
Odśwież