This page is hosted for free by cba.pl. Are you the owner of this page? You can remove this message and unlock many additional features by upgrading to PRO or VIP hosting for just 5.83 PLN!
Want to support this website? Click here and add some funds! Your money will then be used to pay for any of our services, including removing this ad.

Paryż był dla młodego Czesława Miłosza miejscem pierwszych zagranicznych przygód, dojrzewania emocjonalnego jak i rozwoju intelektualnego. Dla dorosłego Miłosza stał się azylem i polem walki o wszelkie wyznawane przez niego wartości.

Pierwszy pobyt Czesława Miłosza w Paryżu miał miejsce w lecie 1931 roku. Pełną przygód podróż przez Europę przedsięwziął Miłosz z przyjaciółmi z Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich (przy Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie). Paryż dla dziewiętnastoletniego Miłosza był pierwszą konfrontacją z Zachodem.

Kolejną podróż do Paryża, przełomową w wymiarze osobistym ze względu na spotkanie ze stryjem – Oskarem Miłoszem, ekscentrycznym i wybitnym poetą oraz myślicielem, który stanie się  autorytetem młodego kuzyna [link: Noblowskie przemówienie], odbywa Miłosz dzięki stypendium Funduszu Kultury Narodowej, w 1934. Ten roczny pobyt był czasem formacyjnym – edukacyjnie (Bibliotheque Sainte-Genevie, teatry, koncerty), ideowo (pogłębia się społeczna wrażliwość Miłosza, jego intelektualne pasje oraz  osobliwe wyczucie totalitaryzmu) oraz towarzysko (znajomość elity literackiej, kontakt z europejskimi pisarzami podczas Kongresu Pisarzy w Obronie Kultury, 1931). W tym okresie – jak pisze Andrzej Franaszek w monografii Miłosza: „odchodzi w przeszłość nieśmiały młodzik i rodzi się poeta świadomy swoich celów i hierarchii wartości”. Dzięki temu trzecie spotkanie Miłosza z Paryżem (1951 – 1960) - dramatyczne pod względem politycznym (Miłosz zrywa z Polską, prosi o azyl polityczny) i osobistym (oddzielenie od rodziny, nagonka w kraju, wrogość środowisk polonijnych) - staje się zwycięską próbą wewnętrznych sił człowieka i artysty. Pomocna w tym była opieka Jerzego Giedroycia i współpraca z  redagowaną przez niego „Kulturą”, [link: Kultura] wsparcie środowiska Maisons Laffitte, a także poparcie wybitnych intelektualistów europejskich (m.in. Hannah Arendt, Karl Jaspers, Albert Camus, Nicola Chiaromonte, Ignazio Silone). Mimo rozpaczliwej sytuacji (poeta nie dostaje wizy do Ameryki, gdzie przebywa jego żona z dwoma synkami; ta sytuacja rozwiązuje się dopiero w 1953 roku, kiedy Janina z Antonim i Piotrem przyjeżdża do Paryża), twórczość Miłosza powiększa się w tym czasie o tak znaczące książki jak Zniewolony umysł (1953), Zdobycie władzy (1953), Dolina Issy (1955), Rodzinna Europa (1959) oraz tom poetycki Światło dzienne (1953) a także Traktat poetycki (1957).

Poprawiony (wtorek, 27 grudnia 2011 10:18)

 

Dodaj komentarz

Kod antysapmowy
Odśwież