Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Haiku: japońska forma poetycka, której początek datować można na XVII wiek. Cechuje się ona krótką i zwięzłą formą wypowiedzi oraz specyficznym, dalekowschodnim  podejściem do świata. W dużym uproszczeniu mówiąc, chodzi tu o wywodzące się z buddyzmu Zen przekonanie, iż przeciwstawienie „ja” (ergo podmiotu postrzegania)  światu (przedmiotowi postrzegania) prowadzi do tworzenia iluzji rzeczywistości, a w następstwie do cierpienia. Stąd też,chcąc uniknąć dosiwadczenia cierpienia, poeta piszący haiku stara się być częścią otaczającej go rzeczywistości.  Jest to przeciwieństwo pewnych indywidualistycznych nurtów tradycji europejskiej, w której podmiot stara się raczej przedstawiać rzeczywistości przez pryzmat  swojego ja, swoich doznań, poglądów i emocji. Jak pisze Miłosz, haiku żąda od nas wyzbycia się wszelkich przekonań, teorii i nawet wierszy, a więc doświadczeń estetycznych na dany temat tak, by móc kontemplować świat w jego czystej formie.

Gdy Czesław Miłosz  wykładał w Berkeley zauważył u amerykańskiej inteligencji zafascynowanie dalekowschodnią sztuką, które szło również w parze z dużą popularnością buddyzmu w USA. Zaciekawiony  tą modą Miłosz sam zaczął robić przekłady haiku z angielskich tłumaczeń. Przekłady Miłosza wydane zostały przez bibliotekę  pisma „Nagłos” w roku 1992 (pismo, celem ominięcia cenzury, funkcjonowało pod koniec PRL jako „mówione”; w latach dziewięćdziesiątych było już  drukowane); później wydała je również, nieistniejąca już Krakowska księgarnia „Haiku”, mająca swoją siedzibę przy ulicy Sławkowskiej.

Poprawiony (poniedziałek, 19 grudnia 2011 21:17)

 

Dodaj komentarz

Kod antysapmowy
Odśwież